Sarhoştum. Hava, elektrikler, şehir beni sarhoş ediyordu. İnsanlar beni bir mıknatıs hızıyla kendilerine çekiyorlardı. Dünyayı ve şehri riyasız kucaklamak istiyordum.
Hepimiz, sırtımızda ve elbisemizin altında, gözlerimizin içinde bir müstakbel ölü gezdirmiyor muyduk? Bir zaman için kendi ölüsünü görebilecek, seyredebilecek bir yaradılışta olsaydı da bu ölü kalkıp ölüsüne baksaydı, herkes gibi biraz sararacak ve etrafındakilere:
— Bugün yemek yiyemeyeceğim, diyecekti.
"Her yumurta," diye yanıtladı Çocuk İmparatoriçe, "yeni bir yaşamın başlangıcıdır."
"Doğru," diye yazdı ve söyledi ihtiyar, "ama ancak kabuğu kırılırsa."