“Efendi, efendi” dedi, “para mi değerli, can mi? Para her zaman bulunur ama cani nerde bulacaksun? Benum Temel’umun cani senin devlete ödeduğun pis altunlardan bin kat daha değerlidur. Demek el, malini verecek, biz canimuzi vereceğuz öyle mi?”
“Boğun bütün memleket sahapsız. Cephede, ateş altında, cephe gerisinde gördüklerum bena kan ağlattı. Birkaç hergelenin elinde ana kuzuları karlar içinde boğuldu gitti. Bir, on, yüz, on bin değel, yüz bin genç insan evladı, Türk çocuğu. O insanların gerçek bir sahabı olsaydı onlar birkaç aptalın elinde dünyalarını yitirir miydi hiç? Bütün memleket sahapsız hemşirem.”
“Bütün kardeşlerini ardına takarak şu askerler gibi borazan başılık ettiği, Tenzile’nin evinin önünden sayısız kezle geçtiği mutlu günleri düşündü. O zaman, o bu kerte ufak çocukların ölebileceğini bilmiyordu. İnsanların yaşayıp ihtiyarladıktan sonra, bir de cephede kurşunla vurularak ölebileceğini sanıyordu.”