Tabiatımda manasız denilecek kadar ileri giden bir çekingenlik vardı ki, çok kere etrafım tarafından yanlış anlaşılmama, aptal yerine konmama sebep olur ve beni üzerdi.
İnsan, başkalarının acısı karşısında samimi bir üzüntü yaşarken bile, kendi güvenliğini düşünmeden edemez. Bu, insan doğasının karanlık ama çok gerçek bir yönüdür.
Merve
@nurmvre
·
...Nedense, hayatta
bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların
başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o dertlilere, sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz.