Kendinden emin,kendi kabuklarının dışına çıkmanın gururu ile ayakları yere basan bir Füruzan doğuyor bedenimden...
Dimdik, hırslı ve en önemlisi borçlu değil de kaderden alacaklı olan...
"Hadi Hayat !
Hadi gel sesime,
Sana yastık altı acılarımı göstereyim.
Kötü günlerim için biriktirdiğim hazin sonları,
Eşe dosta armağan sitemlerimi,
Düş kırıklıklarımı,
Sahi,kırılan düşlerim kaç para eder?
Bir önemi var mı zulamda tutmanın ?
Onlar mı ?Onlar benim uyku haplarım,
Zelzelelerimden kalma,
Enkazlarımdan çıkma,
Bak! Bunlar da çocukluk resimlerim iyi bak !
Ne kadar da uzağım kendime !..
Yeni bir fotoğraf yarattım benden hayat..."diyorum,basamak basamak yükseldiğim merdivenlerimde...