Yokuş insanı diri tutar, nefesini duyar, adımını sayarsın. Tırmanırken ne kadar yolun kaldığını bilirsin. Ama düzlük sakindir, rehavetini yoklar ve güvenini sınar; sanki sonsuza uzar. Bir zaman sonra, zorluğa alışmış bir bünyeyi zorlayan ise yokuş değil, yokuşsuzluk olur. Belki de en büyük pes edişler o düzlüklerden çıkar. Dağlar, tepeler aşarsın gıkın çıkmaz da, düz ovada avlanıverirsin keklik misali.