Hiçbir kadın, ihtiras hâlindeki bir erkek kadar aciz ve gülünç olamaz. Buna rağmen bu hâllerini bir kuvvet tezahürü zannedecek kadar yersiz bir gururları vardır...
Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan geyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?