Dengemi kaybettim, bir çift el beni tuttu. Firuze çocukluğunu çok az düşerek geçirmişti, dizinde çok az yarası olurdu. Çünkü Ali Ecevit Tarhan onu daima tutardı.
Tuttu.
"Neden bu tablonun başında bu kadar vakit harcadınız?" ...
"Bunu neden bu kadar merak ediyorsunuz?"
"Çünkü kimse bu tablonun fotoğrafını bile çekmeyecek bugün. Biliyorum. Sanatın sahibi, sunduğu eserin kim tarafından ne kadar sevileceğini eğer kendiyle yüzleşirse bilir."
Dudakları yere doğru kıvrıldı ve başını salladı. "Madem yüzleştiniz, neden bu tabloyu yaptınız?"
"Kendim için yaptım çünkü," ...
"Neden burada o zaman?"
...
"Birini arıyorumdur belki,"