Aklıma, yeteneklerime, benim tek gurur kaynağım olan şu kalpten daha fazla değer veriyor. Oysa bütün gücü ve kuvveti, sevinci ve hüznü veren kalptir. Ah, benim bildiğimi herkes bilebilir ama benim kalbim yalnız bana aittir.
Önündeki uçsuz bucaksız dünyayı, kaybının yerini tutacak birçok güzelliği göremiyordu; yalnızlığı, tüm dünyanın onu terk ettiğini hissediyordu. Gözü kararmış, içindeki korkunç sıkıntının yükü altında, acılarını boğmak için ölümün kucağına atıldı. Bak, Albert, işte bu birçok insanın hikayesi!
İçini kemiren bir hastalığın durmadan ölüme yaklaştırdığı mutsuz kimseden, kalbine bir hançer saplayıp bu ıstıraptan kurtulmasını bekleyebilir misin? Onu kemiren bu hastalık, onda kendini kurtaracak cesaret bırakıyor mu?