Konuştuğum biri, bunun nedeninin insana az değer vermemiz olduğunu söylüyordu. Bu Asyalılara özgü bir kadercilikmiş. Kendini feda eden insan, kendini bir birey olarak görmezmiş. Yaşamın içinde kendi rolüne sıra gelmesi için beklermiş. Daha önce bir metni olmayan biri, bir istatistik... Arka planda durur, sonra birdenbire esas aktör olurmuş. Bu anlam arayışıymış.