Tabii birisine bu kadar bel bağlamak aşağılık bir şey ve bu nedenle korku bu temel üzerinde oluşuyor ama bu korku seninle alakalı bir korku değil, bu korku birisine güvenmeyle alakalı bir korku.
Benim şanssızlığım başta önemli gördüklerim olmak üzere, bütün insanları tüm kalbim ve mantığımla iyi insan olarak görmemde. Ama nedense vücudum bu insanların hep bu şekilde iyi olacağına inanmıyor, korkuyor, dünyayı kurtaracak bir girişimde bulunmaktansa duvara doğru sinip, beklemeyi tercih eder.
Bu hata, ne kadar çok yalnızca kendimi düşündüğümü, ne kadar çok kendi içime kapandığımı, senin her parçana sıkı sıkıya sarıldığımı ve onları kimse benden alamasın diye çölde bir yerlere kaçmak istediğimi gösteriyor.