“Böyle devam edemeyeceğini biliyordum, ama hiçbir zaman kederi bastırıp üstünden atabilecek biri olmamıştım. Hep kederin olgunlaşmasını, onu karnımda taşımayı ve benden kopmasını beklemek zorundaydım.”
“Bugün bir insan isteyecek olsam, bu kişinin akıllı, esprili, bazen birlikte gülebileceğim yaşlı bir kadın olması gerekirdi. Çünkü gülmenin eksikliğini hala fazlasıyla hissediyorum. Ama muhtemelen benden önce ölürdü ve ben yine tek başıma kalırdım. Bu da onu hiç tanımamış olmaktan çok daha kötü olurdu. Gülmek böylece çok pahalıya patlardı. Sonra bu kadını da hatırlamam gerekirdi, bu da fazla gelirdi. Daha şimdiden bir hatıralar dağının üzerindeki incecik deriden İbaretim. Artık istemiyorum.”