Üst komşum çocuklarına sürekli çığlık çığlığa bağırdığı için benim bile psikolojim bozuldu.
Ya burdan taşınamazsak da benim çocuklarım da bu çığlıklara maruz kalırsa diye.
Çocuklarının Sosyal Hizmetlerde daha mutlu olacağından emin olsam arardım ama emin olamam...
Başvuru için gittiğimizde bahçedeki "çocuk mu alacaksınız" diyen cübbeli adamı hatırlıyorum.
Mesut da bana dönüp "marketten şeker mi alıyoruz, bu ne diyo" demişti.
Yine hassas bir dönemdeyim sanırım, siz bana bakmayın, en kötü aile bile ailesizlikten iyidir.
(İstisnai durumlar hariç tabi ki)