“Onca uzun bir ayrılıktan sonra bu ilk karşılaşma, belki de bundan farklı olamazdı, belki bir başka kez yeniden buluşabiliriz, önümde iki ayım var, insan böyle bir kerede karara varamaz, beni hâlâ seviyor olması ve böylece benim kaleye dönmemem mümkün.”
“Bu uzun gece boyunca hiç kimse ziyaretine gelmeyecek; bütün kalede, hatta sadece kalede değil tüm dünyada tek bir insanoğlu kendisini düşünmeyecekti; herkesin kendi meşguliyeti vardı, herkes kendi kendine zor yetiyordu, hatta annesi bile, evet, belki de annesi bile şu anda başka şey düşünüyordu, tek oğlu Giovanni değildi, bütün bir gün onu düşünmüştü, şimdi sıra biraz da ötekilerdeydi.”