İnsanlık tarihi başından beri aşağılık duygusu ile kibrin çatışmasından ibarettir. Bilgelik orta yolu arar ve bu cüretkârlığının bedelini demon ve hayvanla olan şüpheli bir yakınlıkla öder, bu yüzden de ahlaken yanlış anlaşılmaya müsaittir.
Reklam
Karanlığın olmadığı bir dünyada ışığın bir hükmü olmadığı gibi, tek başına akıl da anlamsızdır. Annenin bilge öğüdünü ve doğanın her varlığa sınırlar koyan acımasız yasasını insan mutlaka dikkate almalı, dünyanın zıt güçler dengede tutulduğu için var olabildiğini asla unutmamalıdır.
Tıpkı cennetteki bir ağacın meyvesinden yemek yasak olduğu gibi, bu odaya girmek de yasaktır, ama işte tam da bu yüzden girilecektir. Hiçbir şey bir yasak kadar kışkırtıcı değildir. İtaatsizliği kışkırtmanın en iyi yolu yasak koymaktır.
Bilindiği gibi, bir kompleksin gerçekten üstesinden gelinebilmesi, o kompleksin sonuna kadar yaşanmasıyla olur. Kompleksimiz yüzünden uzak durduğumuz şeyin ötesine geçebilmek istiyorsak, onu son damlasına kadar içmemiz gerekir.
İnsanın kendi sesini duyması için deli olması gerekmez. Aksine en basit, en doğal şeydir bu. Örneğin, insan kendine bir soru sorduğunda, yanıtını o verebilir. O zaman tartışma tıpkı normal bir sohbette olduğu gibi devam eder. Buna "çağrışımı sürdürme" ya da "kendi kendine konuşma" ya da konuşma partnerini "aliquem alium internu" (içte olan bir tür öteki) diye niteleyen eski simyacıların kastettiği anlamda "meditasyon" denebilir.
Reklam