İçimde sessiz bir çöküş var; kimse görmüyor ama ben her an onunla mücadele ediyorum. Sanki bir rüzgârın ortasında kalmışım, ne yana tutunsam elimden kayıyor. Düşüncelerim darmadağın, duygularım yönsüz… Bir gün güçlü hissediyorum, ertesi gün en ufak şeyde kırılıyorum. Kendime bile yetişemediğim anlar oluyor. Ama yine de vazgeçmiyorum. Çünkü biliyorum, bu savruluş bir son değil. Belki de kendimi yeniden bulmadan önce kaybolmam gerekiyordur. İçimde hâlâ küçücük de olsa bir umut var; beni toparlayacak, beni yeniden ben yapacak bir güç…
Necla 30 Nisan