Bazen insan kalabalığın ortasında, en yüksek kahkahaların arasında bile yapayalnız hisseder. Çünkü kalabalık her zaman dostluk demek değildir. Tanıdıkça anlıyorsun herkes göründüğü gibi değil. Yüzlerde tebessüm, sözlerde samimiyet var ama derinlerde başka hesaplar, başka maskeler saklı.İnsanlar çoğu zaman gerçek yüzlerini göstermek yerine, kendilerine uygun bir sahte kimlik seçiyor. Daha güçlü görünmek için başka biri oluyorlar, daha sevilmek için rol yapıyorlar, daha kabul görmek için içlerinden geçeni susturuyorlar. Oysa en yorucu şey, kendin olmaktan vazgeçmektir. Maskeler ağırdır taşıyana da, karşısındakine de yük olur.İşte tam da bu yüzden, tanıdıkça yalnızlık daha güzel geliyor insana. Sahte kalabalıkların gürültüsünden uzak, kendi sessizliğinde daha huzurlu hissediyorsun. Çünkü yalnızlık en azından dürüsttür. Rol yapmaz, kandırmaz, yarı yolda bırakmaz.Belki de mesele tek başına olmak değil,gerçek olmayanlarla birlikte olmaktansa, kendinle kalabilmeyi seçebilmektir. Çünkü insan en çok, sahte kalabalıkların içinde kaybolur. En muazzam yalnızlık ise, gerçeği gördükten sonra bilinçli bir tercihe dönüşür.
Necla 24 Şubat 2026