En ziyade cezalandırma yetkisine sahip olana en fazla affetmek düşer. İnsanlar arasında en aklı kıt kişi, kendinden daha zayıf ve çaresiz olana zulmedendir.
“Tarih bir ırmaktır, Şah’ım, durmadan akar. Bu akış içinde devletler ve şahlar ad değiştirerek birbirini takip edip gider. Lakin tebaa ve kurumlar ekseriyetle aynı kalır.”
Her gün yeni bir yerde uyanmak, her ay farklı çiçeklerin kokusunda uyumak, her yıl farklı bir yol izleyip yeni hayaller kurmak… Yörük bir Türkmen için ideal hayat tam da bu demekti…
Ah, şöyle at sırtında el değmemiş dünyaları dolaşıp ormanın berrak havasından göğüslerini doldurarak derin nefesler almak, bir pınar gözesinden lezzetli sular içmek, tabiatın sunduğu nimetleri devşirmek, avlanmak, koşmak, yürümek, gezinmek, seyretmek, öğrenmek yok muydu?!…
Sevgi hissedilen bir şeydi, bunu biliyordum; ama bir heyecanın da adı olabilir miydi? Bir kişinin adını duyunca hissedilen bir heyecanın adı?!… Hissedilebilirdi ama tanımlanabilir miydi?