n
@okutsu
Neye niyetlensem uzun uzun düşünüyor, çok uzakları gözüme kestiriyor ama daha ilk adımda ayağıma takılan bir çakıl taşının etrafında dolanıp duruyor, başkaları, beni alıkoyan çakıl taşını ellerini kollarını sallayarak geçip giderken ben, bana aşılmaz bir dağ gibi görünen çakıl taşıyla baş başa kalıyordum. Sanki bütün ömrüm orada geçecekmiş gibi.
Reklam
Çünkü "benim düşüncem" diye bir şeyden haberdar değilim ve sizin dışarıdan gördüğünüz hal bambaşka. Sonuç olarak sizin gözünüzdeki "benim düşüncem", benim gözümde "benim düşüncem" değil.
Karşımda gençken her ne idiyse, artık o değilim, yaşlılığım da onunkiyle aynı olmayacak. Onun sadece dünden kalan halini hatırlıyorum.
Bu içimdeki yabancıya nasıl katlanacağım? Aynı zamanda "ben" dediğim yabancıya? Onu nasıl görmezden geleceğim? Nasıl ona mahkûm halde yaşayacağım veya onu nasıl içimde taşıyacağım, başkaları dışarıdan gözlerini dikip bakmaktayken?
Ama neye yarar! Halen bütün bu düşündüklerimi sağlıklı bir şekilde anlayacak sağduyuya sahibim ve büsbütün deli gibi davranamamak, farkındalık hissimi fırlatıp atamamak, aklımdan feragat edememek, her ne kadar başkalarının düşüncelerine kendimi vermiyorsam da kendimi görmeden kendim için yaşıyor olmak beni hayal kırıklığına uğratıyor.
Sayfa 26 - dusuncelerimi bi baskasindan bu sekilde okumak ekstra farkindalik yarattigi icin daha cok hayal kirikligina ugratiyor·Kitabı okudu
Reklam