n
@okutsu
Şehir uzakta. Bazen sakin havalarda çanların sesi çalınıyor kulağıma. Ama şimdi çanları içimde değil de dışımda duyuyorum, kovuklarındaki titreşimeden büyük keyif alarak, güzelim mavi göğün altında, sıcacık güneş ışığıyla, salınırken gıcırdayarak, seslerini bulut taşıyan kederli rüzgarlara katarak kendileri için çalıyorlar. Ölümü düşünmek ve dua etmek. Buna halen ihtiyaç duyanlar var ve çanlar onlar için çalıyor. Benim artık öyle bir ihtiyacım yok çünkü her an ölüyorum ve yeniden doğuyorum, hiç bir şey hatırlamaksızın, bütünüyle yaşıyorum; kendi içimde değil ama dışarıdaki her şeyin içinde.
Sayfa 246 - "çünkü her an ölüyorum ve yeniden doğuyorum" ulastigim noktanin bu olduguna dair guclu bir farkındalık yasıyorum.·Kitabı okudu
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kusura bakmazsanız, fikrinizi merak ettim. Bu yeşil, yün battaniye, gerçekten de çok güzel değil mi?"
"... Kendini ayırt etmek ölüme eşdeğerdir. Çok zaman şu aynanın karşısındasın çünkü aynaya baktığın zamanlarda, yaşamadığın hali görüyorsun ; bilmiyorsun ama yaşamak istemiyor ya da yaşayamıyorsun. Kendini tanımayı çok istiyor ama yaşayamıyorsun. "
Ya da şiddet diyeyim; deliliğimden haberdar, taptaze ve berrak bir şekilde, baylar, Nisan sabahı gibi taze ve berrak, ayna kadar pürüzsüz ve parlak bir şekilde şiddetle delirme isteği.
Başkalarının gözünde aynı kalmamı, tek bir biçimde algılanmamı sağlayacak davranış sergilemeyi arzulamama ve buna hiçbir engel olmamasına rağmen ruhum hep anlık değişikliklere boyun eğdi. Bu nedenle kendi kendiyle kavga eden, ötekinin düşündüğüne aykırı davranan, düşüncesi parçalanmış, zihnen ve duygusal anlamda çatışan iki kişilik oldu hep içimde. Böylece kendime saygı duymak yerine başkalarının fikirlerine boyun eğen, zaafları olan, bulunduğu halden memnun olmayan ama kılını da kıpırdatmayan birisi oldum çıktım.