Şehir uzakta. Bazen sakin havalarda çanların sesi çalınıyor kulağıma. Ama şimdi çanları içimde değil de dışımda duyuyorum, kovuklarındaki titreşimeden büyük keyif alarak, güzelim mavi göğün altında, sıcacık güneş ışığıyla, salınırken gıcırdayarak, seslerini bulut taşıyan kederli rüzgarlara katarak kendileri için çalıyorlar. Ölümü düşünmek ve dua etmek. Buna halen ihtiyaç duyanlar var ve çanlar onlar için çalıyor. Benim artık öyle bir ihtiyacım yok çünkü her an ölüyorum ve yeniden doğuyorum, hiç bir şey hatırlamaksızın, bütünüyle yaşıyorum; kendi içimde değil ama dışarıdaki her şeyin içinde.
Sayfa 246 - "çünkü her an ölüyorum ve yeniden doğuyorum" ulastigim noktanin bu olduguna dair guclu bir farkındalık yasıyorum.·Kitabı okudu