Her sayfada birbiri ardina gelen olumsuz olaylar bir noktadan sonra kabak tadı veriyor. Bana kalırsa 100 tane acı, sarsıcı, travmatik olayı sıralamak, okyucuyu duygulandırmaya çalışma eğilimi hissettiriyor. Derinlik olmadığı için bu yöntem duygu sömürüsüne dönüştü. Kitap beni etkilemedi ve herhangi bir duyguya çekemedi. Fazla basit. Belki çeviri ya da kültür farklılığı sebep olmuştur.
Normalde kitapların altını çizen biriyim. Bir cümle bile çizmediğimi farkettim.