Kanı kaynadığı yaşta insanın,
Yürek ne yeminler ettirir dile, bilirim.
Bu alevler, kızım, çok parlar az ısıtır;
Daha tutuşurken sönüverir:
Ne parıltıları kalır ne sıcaklıkları.
Ateş sanma sen bunları! Ve bundan böyle
Daha cimrilikle sakla körpe yüzünü
Kolay olmamalı seninle görüşmek.
…
Kısacası, Ophelia, inanma yeminlerine.
Kılıkları başka, kendileri başka
Çöpçatanlar gibidir bu yeminler,
Aslında çirkin istekler peşindedirler.
Kutsal biçimlere bürünmeleri
Daha iyi aldatmak içindir insanı.