Hiçbir kadın ihtiras halindeki bir erkek kadar aciz ve gülünç olamaz. Buna rağmen, bu hallerini, bir kuvvet göstergesi zannedecek kadar yersiz bir gururları vardır. Aman Yarabbi insan deli olur!
Bu hal beni müthiş bir yalnızlığa mahkum etti. Kız arkadaşlarım benimle ahbaplık etmeyi zevklerine ve rahatlarına aykırı buldular. Hoş tutulan bir oyuncak olmak onlara insan olmaktan daha kolay ve cazip geliyordu. Erkeklerle de arkadaş olmadım. Aradıkları yumuşak lokmayı bende bulamayınca, müsavi kuvvetlerle karşı karşıya gelmektense kaçmayı tercih ettiler.
Mektepte kız arkadaşlarımın miskinliği, emelleri beni daima tiksindirdi. Hiçbir şeyi kendimi erkeklere beğendirmek için yapmadım. Hiçbir zaman erkeklerin önünde kızarmadım, onlardan bir iltifat beklemedim.
Bilhasaa tahammül edemediğim birşey kadının erkeğin karşısında daima pasif oluşu. Neden? Niçin daima biz kaçacağız ve siz kovalayacaksınız? Niçin daima biz teslim olacağız siz teslim alacaksınız? Niçin sizin yalvarışlarınızda bile bir tahakküm, bizim reddedişlerimizde bile bir acz bulunacak. Çocukluğumdan beri buna daima isyan ettim. Bunu bir türlü kabul edemedim.