olivia
@olivia__
108 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
benim bakışlarımın da bir klibi var.
geldiğim yerlerde insanlar terkedilmez.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
utandım acılarımdan
utandım yalnızlığımdan
on yedi yaşımızın belalı hikmetinde birden
o inkisarları eden güzel hayallerimizden
ve aşktan
ve yağmurdan
utandım ben
sen misketlerini yüzümde unuttun
sen hayatımda unuttun kokunu
bir bidon benzin döküp hatıralarıma
tutuşturdum sevinçlerimizi, tutuşturdum
saçlarına
en beğendiğim bir hüznün tüm görkemini,
rüzgârını,
al işte sonbahar da senin olsun artık
daha ne istiyorsun benden
al işte en biçimli intihar da senin
ben yürüyüp gittim
sen adalarını yüzümde unuttun
sen geçmişimde unuttun gözlerini
utandım arzularımdan
utandım ihtiyarlığımdan
ve yağmurdan
usandım ben
ve sen: şehrin terkettiği sepya caz oğlan
her fırsatını ani ölümümde unuttun!
beni yüklenip bir yere götürdüler
sen geleceğini
yüzümde unuttun
frenim boşalmıştı, yokuş aşağı yalnızdım!
öldüğümde beni senin ellerinle yıkadılar
senin uzun saçlarına sardılar cesedimi
öpmek, karanlık bir sokakta bıçaklanmaya benzer
kararsızlığa düşülen bir sevdayı esrar eğitir,
gecenin bir yarısı kapınızın yumruklanması olur
öpüşürken gözlerinizi yummanız.
seni ne çok öldürmüşler anne
beni ne çok dövmüşler
artık evlenelim anne hayata karşı
ve gel, beraber kaybedelim bu mor savaşı
benimle birlikte intihar et anne