Özledikçe o şeffaf, tuzlu gözyaşları kendini göstermeye başlıyor. Bir anda ağlamanın güzel bir his olduğuna kayıyor aklım, kendimi tutmuyorum bırakıyorum. Sanki o gözyaşları yanaklarıma benden habersiz inmiş gibi rol kesiyorum aynaya. Kendimi kandırmaya çalışıyorum, her zaman olduğu gibi…Ve az önce yaşadıklarım hiç olmamış gibi dönüveriyorum normale. Duygularımı, hislerimi kimse görmesin korkusuyla etrafıma bakıyorum, sanki biri varmış gibi. Benim için…