Yıllar sonra adını duyduğunuzda hâlâ içinizde küçük bir hareket yaratan insanlar vardır. İlginç olan, bu hareketin yönünü tam olarak kestiremememizdir. Özlem gibi görünür ama özlem değildir. Öfkeye benzer ama yalnızca öfke de değildir. Bir fotoğraf, bir sokak, bir şarkı ya da bir başkasının ağzından çıkan tanıdık bir isim… Bir anlığına zihninizin yönü değişir. O kişi yeniden hayatınıza girmez. Siz de onun hayatına dönmek istemezsiniz. Buna rağmen geçmişten küçük bir parçanın yerinden oynadığını hissedersiniz.
Bu durum yalnızca eski sevgililerle ilgili değildir. Bir dost, bir kardeş, bir ebeveyn ya da yıllar önce yolların ayrıldığı herhangi biri de aynı etkiyi yaratabilir. Yaşam boyunca yüzlerce insanla karşılaşır, yüzlercesinden uzaklaşırız. Büyük bölümü zamanla hafızanın arka sıralarına çekilir. Bazıları ise kalır. Üstelik sevgiyle değil; kırgınlıkla, hayal kırıklığıyla, şaşkınlıkla ya da cevapsız kalmış sorularla birlikte. Bu nedenle mesele unutamamak değildir. Asıl soru şudur: Neden bazı insanlar gittikten sonra da içimizde yaşamaya devam eder?
Bu soru bizi yalnızca geçmişe değil, geçmişin içeride bıraktığı izlere de götürür.
Tamamlanmayan hüküm
Bu soruya verilen en bilinen yanıtlardan biri psikolog Bluma Zeigarnik’in çalışmalarında karşımıza çıkar. Zeigarnik, tamamlanmamış deneyimlerin zihinde daha kalıcı olduğunu göstermişti. İlk bakışta ikna edici görünür. Ancak hepimiz eksik kapanışlarla dolu bir dünyada yaşıyoruz. Eğer mesele yalnızca yarım kalmak olsaydı, zihnimiz eski dostluklardan, sonuçlanmamış tartışmalardan ve yarıda kalmış ilişkilerden geçilmezdi. Oysa bazı hikâyeler yarım kalır ve unutulur. Bazıları ise yıllar sonra bile geri döner.
Demek ki içeride kalan şey yalnızca sonlanmamış bir ilişkinin tortusu değildir. Geçmişin bıraktığı bir hesap da
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Doktor:
-Ölüler kanar mı?
Adam:
- Kanamaz tabi.
- Getir parmağını (doktor parmağa iğne batırır.)
- Ölüler de kanarmış.
Yerin altında en çok ne
var diye sordu Behlül Dânâ, Harun Reşid'e; "Herhalde ölüler" deyince,
"yok, ölülerin pişmanlıkları" dedi Behlül Dânâ.
Sen bana bakma
Ölüler için şimdiki zamanlar kullanıyorum
Kendim için ise çöplük çiçekleri
Şimdilerde sana duyduğum her şey sağır ediyor beni
Görülmeyi beklemek mesela .. erimiş bir mum misali
Ama inan ben de görmüyorum artık beni
Ey Sevgili!
/Leyla’ya, Leyla demek Mecnun’luğa taliplikmiş
Şimdi bana Leyla’dan geçmek düşer
Ayrılığın tek çaresiymiş bu/
Gitmeli buralardan
Bu su kendini çoğaltıyor seni andıkça
Her teşekkürde sen muhakkak karşımdasın
Tüm şairler seni tanıyor sanki
Hep seni yazıyorlar
Ağzımda deniz kokusu
Bu vapur da sana boşalıyor ey sevgili!
Sen unutulduğun kadar sevgilisin
İbrahim’in yüreğine ateş üfler nefesin
Bak, bu karınca da çatladı merhamet yolunda
Seni hangi kavme tufan olarak gönderdiler
Ahh Leyla, ey ademoğlunun en büyük imtihanı
Sen ve gece, siyah üstüne siyah
Bu ceylan da kan kusar ey sevgili!
Buralardan gitmeli diyorsam sen elbet
Beyaz olan her şeyden
Aklımdan, şu çiğ düşmüş kirpiklerimden yani
Bu yağmur seni hatırlatmalı
Bu deniz, bu çay bahçesi başkalarının olmalı
Tüm mezarlıklarda geçerli referansın
Bu şehir de sen gibi artık