Ömer Faruk
@omerdemirovski
En çok baharı sevdim, seni bilince, Avucumda bir dua kadardın, serpildin sessizce. Zaman dediğin, ikindi güneşi gibi devrilip geçti, Dün gibi aklımda, o ilk filiz, o ilk heves...
Şimdi hangi rüzgarla böyle gürleşti dalların? Ben hala o ilk tohumun sadık bekçisiyim. Bakma öyle durgun, öyle uzak durduğuma, İçimdeki mevsimler senin takviminden hızlı döner.
Gözüm dalıp gidiyorsa, yorgunluktan sanma, Kirpiğime düşen o gölgeyi sakın keder belleme. Yüreğimde istifli, ipek kumaşlara sarılı, Açılmamış bohçalar dolusu heves var.
Her katında ayrı bir niyet, ayrı bir nefes, Naftalin kokulu yarınlar biriktirdim derinden. Sen büyüdükçe, o sandık kıymetlendi içimde; Hayal benim olsa da, yeşeren ömür senin...
Ömer Faruk Demir
Yokluğun mezar taşında renktir
Gülüşün masum güzlere denktir
Direnir yüreğim hazin rüyalara
bedenim kara toprakta cenktir
Toprak, kanırta kanırta açıyor ağzını, Bir eziyet değil bu, bir hınç, bir hesaplaşma. Gövdem, o ağır, o suçlu külçe, Sokuluyor çukura reddedilmiş bir evlat ısrarıyla.
Kapanıyor devran, o süslü baharlar, o ucuz teselli. Hangi meziyet paklar şimdi bu kirli tarihi? Şefkat dediğin; yüzüme inen o buzdan, o metalik tokat... Ve merhamet: Başımda bekleyen o kör cellat.
Şimdi yüreğinle hesaplaşma vaktidir
Çaldığın zamanımın iade vaktidir
Ne yapacağını ben söyliyeyim güzelim
Aşkta intihar vaktidir.