Seni ben Kallavi Sokağında gördüm
Sen beni görmedin, görmedin
Kapıları çaldım, adını sordum
Söylemediler, öğrenemedim
Seni ben Kallavi Sokağında gördüm
Bir daha görmedim, bilmedim
Belma Sebil adini yakistirdim
Aklima geldikçe her sefer
Gözlerinin mavisini bitirdim
Saçlarının siyahına başladım
Kallavi Sokaginda güvercinler
Benim karanlik Istanbul'um
Bir esnaf kahvesine oturdum
Belma Sebil ya geçti ya geçer
Rüzgârini içime doldururum
Kallavi Sokaginda güvercinler
Bunca yil sönmemiş umudum
Nisan degilse Mayis
Persembe degilse Pazar
Ben Belma Sebil'i bulurum.