Yalnızlığımın, kimsesizliğimin, istenmemişliğimin içine o kadar yerleşmiştim ki, hikayemin içinde kaybolmuştum. Kendimi oradan kurtarıp başka bir hayata başlayamıyordum.
“Acaba” ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk.