Ömür

Ömür
@omrtba
Dik dur ve Gülümse bırak neden gülümsedigini merak etsinler.. (Bibliosmia/Overthinker) youtube.com/watch?v=4UmZNYh...
Anesteziyoloji
İstanbul
Mersin, 29 Nisan
567 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Ben kendi içimde bir tutsağım. Davalı da benim, davacı da benim, beni suçlu bulan ve yine beni suçsuz bulan hakim de benim. Duvarın içinde yatan da benim, kendime gelen tek ziyaretçi de benim. İşte anlıyorsun ya izahı bu olan oyunun büsbütün dışında kalıyorsun.
Şiir
Reklam
İçimde büyüttüğüm acı, tamamlandı.. Çalsın şimdi vals'ler, mumlardan hüzün aksın, hazırım, eski bir konakta, aklını yitiren kadının sonu olmaya...
Şiir
Bir gün çıkarsan karşıma; sakın gözlerime bakma! Çünkü artık orada yoksun...
Şiir
" Bak; kötü şeyler olur ve sen bununla ilgili bir şey yapamazsın değil mi? Evet, Yanlış dünya sana sırtını döndüğün de, sen de dünyaya sırtını döneceksin. Hayat seni aşağı çektiğin de ne yapman gerekiyor biliyor musun? Sadece yüzmeye devam et yüz yüz yüz. Geçmişi geride bırakmalısın, "ama hala acıyor" ah evet geçmiş acıtabilir. Ama gördüğüm kadarıyla ya ondan kaçabilirsin ya da ondan ögren. Dün geçmiştir, yarın bir gizemdir ama bugün hediyedir, bu yüzden hediye derler. Hikayen böyle mutlu bir başlangıç olmayabilir, ama bu kim olduğunu değiştirmez, hikayenizin kalanıdır. Yani sen kimsin.?
Kültür-Sanat
Ben birini sevdim. Öyle güzel sevdim ki anlatmaya yetmiyordu kelimelerim. Gülüşünü ayrı,kendini ayrı sevdim. Onu sevmeyi değil bizzat onu sevdim. Elleri ellerimdeydi bir süre, hissetmiştim kalbini en ücra zerrelerimde. Dokundu simsiyah olan bana,öyle güzeldi ki kalbi, masumdu sevmeye utandım, kendime yakıştıramadım. Ben griydim, o maviydi. Umutluydu o her zaman benden daha iyi umut ederdi. Ben onun maviliğine tutuldum kendi griliğimi hiçe sayarak. Elleri sardı önce yaralarımı parmak uçları ulaştı geçmişimin tozlu izlerine bir ilaç misali. İyi geliyordu, öpüldükçe iyileşiyordum onun sayesinde. Sonra çekti ellerini daha çok kanadı yaralarım doktorumdu. Önce nasıl sevilir onu öğretti bana sonra nasıl hayal kırıklığı olunur onu öğretti. Öğretmenimdi. Hayallerimizi çizerdi gecenin en güzel yerinde köprücük kemiklerime. Ressamımdı. Onarırdı kırılan tüm kalbimi,bedenimi tekrar tekrar çizmişti avuç içlerime aşkını. Mimarımdı.! Sonra tanrımdı onun için yaşıyormuşum gibi ibadet ederdim sanki ona. 5 vakit değil tüm vakitlerde varırdım huzuruna. Huzuru huzurumdu. Bir gün gitmekten beter beni benden gidemeyeceğini bile bile sildi attı her yanımı. Gözlerim ıslattı her adımını, ıslaktı. Seven bir kadını kaybetmekten korkmuyordu ama tanıdığım en korkak kadındı, içinde bir korku vardı. Korkusuydum. Sevinciyken korkusu oldum. Ben birini sevdim öyle böyle değil. 17 yaşım gibi sevdim. Gözlerine baktığım her dakika kıyametimdi. Tanrımdı işte o var etmemişti ama o yok ediyordu. Var etmek ona göre değildi o daha çok yok edip beni büyük zaafımdan kendinden hatalarından yok etti. Bende mecburdum. Ona düşmemek için düşünmemeyi seçtim. Kısacası içimi parçalaya parçalaya umudumu kestim. Zor olmalıydı bir devri kapatmak. Ben mecburdum sevmediğimden değil yorulduğumdan vazgeçtim. Yoksa güzel
Reklam