Gerçeği duymak, görmek. Her anlamıyla çok yakıyor. İlk başta hissetmiyorsun. Affalıyorsun, sonra zaten bildiğin o gerçek bir duvara toslamak gibi sarsıyor seni. Canın yanıyor, hissetmiyorsun. Bu acı zamanla birikiyor birikiyor seni içten içe yok ediyor, yaşayan bir ölüye çeviriyor. En çokta canını yakan başından beri olucakları biliyor olman. Savaşın geldiğini görüyor, ama bir tepki, bir savunma gerçekleştiremiyor olman. En çok bu yakıyor canını; kalbini koruyabilecekken, durup seyretmen... Oysa kalkanın elinde, senin onu kaldırıp kendini korumanı bekliyor. Ama senin kılın dahi kıpırdamıyor. Çünkü karşında ki insan senin herşeyinn, hayallerin, vazgecilmezin hem ona hep kendine kıyamıyorsun gerçekleri onun yapmış olduğuna inanamıyorsun ama inandığın gibi olmuyor. Yorulmuşsun çünkü hayattan, gerçeklerden, acılardan.. 🎈🎈