Yalnız kalmaktan o kadar çok korkuyorsun ki, ihtiyacın olmayan insanlar biriktiriyorsun. İhtiyacın olmayan insanları da kaybetmemek için kendin olmaktan vazgeçiyorsun.
Diyelim ki işin sonu her halükarda kötü bitecek. O zaman iki ihtimal var: Ya şu anın keyfini çıkarırsın ve problemle karşılaşınca üzülürsün ya da şu anını da mahveder, olayla karşılaşınca yine üzülürsün.
Şarkılar, şiirler, romanlar ve efsaneler; hepsi insanların yaşadıklarından yola çıkarak yazılmadı mı? Neden insanlar acılarından bahseden bu tür eserleri hiç unutmadı ve çok sevdi? Çünkü bu eserlerde kendi dertlerini gördü; kendi dertlerini yaşayan diğer insanları gördükçe rahatladı.