İnsanlar birbirinin maddi yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerine ve alakalarına muhtaçtırlar.Bu olmadıktan sonra aile sahibi olmanın hakiki ismi "birtakım yabancılar" beslemekti.
Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbirşey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.
Demek ki insanlar birbirini ancak muayyen bir hatta kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra ,daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor.