Adeta belirsizlikten korktuğumuz için karşımıza hayatımıza yön verecek bir şey çıktığında tüm gücümüzle ona tutunuyoruz. Bilgisizliğimizi kabul edip onunla yaşamayı öğrenmek yerine, umutsuzca ve özeleştiri yapmadan kendi hakılı-ğımıza sarılıyoruz. Görünüşe bakılırsa bunu büyük bir kolaylıkla yapabiliyoruz.
Modern kültürde akıl, Tanrı'nın temelde bıraktığı boşluğu büyük bir hevesle doldurmaya çalışmış olsa da, 20. yüzyılda bu görev için kesin olarak uygun olmadığına karar verildi. Temel kayboldu. İster Tanrı olsun, ister akıl, yüzyıllar boyunca hareket noktamızı belirlemişlerdi ama şimdi birdenbire ortada hiçbir temel kalmadı. Üstüne inşa edebileceğimiz bir temel, birbirimizle yan yana durabileceğimiz bir zemin varken artık böyle bir şey yoktu. Bilime ve diğer oto-itelere güven azaldı. Bir dayanak olmadan yaşamayı öğrenmemiz gerekiyordu.
Belirsizlik en büyük korkularımızdan biridir. Tam da bu nedenle teselliyi net ayrımlarda ararız. Birbirimizi ve kendimizi kamplara ayırmayı seviyoruz. Bir şeyleri düzenliyor, sınıflandırıyoruz. Bu sınıflandırmalar çoğu zaman birbirimiz hakkında nesnel "gerçeklere" dönüşüyor. Sanki öteki kişi bir görüşe, kampa veya etikete indirgenebilirmiş gibi.
9/10
Beğendi
·17 saatte okudu
·Okunma: 08 Mayıs 2026 13:43
·2026 28. kitabı
