İnsan, kendi gibi olanlara merhamet gösterir mi hiç? Nerde eski dilenciler, serseriler, sarhoşlar? Ya da fakir düşmüş asiller! Hayır insanlar ya düşkünlere acır, ya da yüce varlıkları kıskanır.
Gerçekten 'korkak bir karanlık içinde'dirler. Yaşamaktan, eğlenmekten korkarlar. Dünya nimetlerini çağ dışı boş inançlar yüzünden teperler. Aslında bir ruh hastasının tepkisidir bu; daha doğrusu reddettikleri nimetlere kapılmaktan korkan bozuk ruhların tepkisidir bu.
İnsan bazı olayları yaşamanın heyecanını kaybedince, aynı olayları tekrar yaşarken daha ustalaşıyor; yaşamanın akışına kapılmadığı için daha üstün bir yaratıkmış gibi görünüyor başkalarına.