Önce anıları siliyorsun, ardından adındaki harfleri çıkartıyorsun gönül alfabenden.
Belki eksik kalıyor artık kuracağın cümleler.
Belki canın çok yanıyor ama alışıyorsun...
Bir süre sonra yakamıyor artık kimse canını.
Kimse için üzülmüyorsun...
Belki kimseyi de onun kadar sevemiyorsun.
Ama hayatın durmadığını anlıyorsun.
Çoktan senden vazgeçmiş olandan, Sen de vazgeciyorsun.
Yeniden güneşin doğuşuna sahit oluyorsun.
Belki eskisi gibi içini ısıtmıyor.
Ama onsuz olduğun zamanlardaki gibi de üşümüyorsun...
Yaraların kapanıyor ve iyileşiyorsun...
Unutmaya başlıyorsun en az unutulduğun kadar.
Unutma!
Herkes geçer, her şey geçer...
Bitmez denen her aşk gibi,
Ömür gibi...
- Cemal Şenol Can