İnsanların birbirleri için pek az şey ifade etmesi bende ge-
nellikle göğsümü parçalamak, beynimi dağıtmak isteği uyan-
dırıyor. Ah, karşımdakine geçiremediğim sevgi, sevinç, şefkat
ve hazzı karşımdaki de bana sunamaz, tüm kalbim mutluluk-
la dolup taşsa bile, karşımda kılı kıpırdamadan duran soğuk
birini mutlu edemem.
Ah, insan öyle fani ki, yaşadığından gerçekten emin
olduğu bu dünyada bile, varlığının tek bir gerçek iz bıraktığı
bu dünyada bile, sevdiklerinin ruhunda ve hanralarında o da
sönüp kaybolacak, hem de çok çabuk!
Bir de yüreğimden ziyade zekamı ve yeteneklerimi takdir
ediyor, oysa o benim tek gurur vesilem, her şeyin, her yeteneğin, her mutluluğun, her acının tek başına kaynağı. Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir - bana özgü olansa yalnızca yüreğim.