osman
@oosmvnn
bilmiyorum
Şu anda okuduğu kitap
BilmiyorumFakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
"aslında, tam diye bir şey yoktur," dedim, "her tam, bir üst yarımın alt basamağıdır. yani yarım da bir bütündür."
BilmiyorumFakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
zaten bu hayatta, her zaman bir şeyler eksikti. ya da bana öyle gelirdi.
BilmiyorumFakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
gözleri, sadece gözleri, sıkılmalarının, ne istediğini bir türlü bilememenin ve belki de bu yüzden, karşısına çıkan yeni ve yabancı yaşamlara dokunmak isteyişinin, sürüklenişlerden kurtaracak ve sıfırdan başlama şansı verebilecek, bir çeşit tutunma çabası olduğunun farkındaydı. belki de bu yüzden gözler, kendisi tarafından ve çocukluğa giden bir tarihte oluşmuş, artık “kendine rağmen”e dönüşmüş bir kabuklanmanın içine hapsolmuş, çıkış yollarını yitirmiş bir kimliğin yardım çağrısı gibi bakıyordu.
BilmiyorumFakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
bizim de buralarda kadınlarımız, icabında, ayıp, yasak, günah üçgeninde sıkıştırılmış vaziyetteydiler ama, müzeyyen bu üçgeni yırtmış, yırtarken kendi kendine bir şeytan üçgeni yaratmış
BilmiyorumFakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
çıt'ın nasıl bir şey olduğunu henüz bilmiyordum. içimden öyle geliyordu. başka bir son düşünemiyordum. böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu. dünyanın bütün Kızılderilileri yenilir, spartaküs kaybeder, gün batarken sararır, kuşlar döner, sadri alışık denilen hergele, her filminde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. nedenimi bilmez ağlardım. ağladıkça sadri’ye kıl kapar gıcık olurdum. üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, sadri’nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine...