soleil

soleil
Güneş’i görmeyen şehirde söyle nasıl yaşanılır?
öğrenci
120 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
MERHAMETİN FIRTINASI
Etrafım kalabalık seni aradım gözlerimle Gözlerini benimle buluşturduğunda Bir başlangıç hissettim seninle Ellerin başka bir teni sardığında Anladım benim bitişimi görmek istedin gözlerinle Gözlerin beni sararken, başka bir teni sardın kendine İzledim sarılı bedenlerinizi karanlığımda Yıkıp dağıtamadım etrafı öfkemle Sessizce bitmesini bekledim kalabalıkta Sevgim yıkıp geçti beni hayliyle Zaman aktı hisler uçtu gitti şerefiyle Hayat devam etti yeni başlangıçlarımda Sonra çıktın geldin kurban rolüyle Merhametim tutsak etti beni dar ağacında Sarıp sarmaladım seni iyileş diye Ben yakmışım senin yüreğini gülüşümle Aklından çıkmamışım, sesim hep etrafında Karanlık nefretimi döndürdün ak sevgiye Ne kadar ak olsa da kaldı bir kez karanlıkta Yaşattığın acı ise hala benimle Yine de sımsıkı sarıldım sana zihnimdekilerle Seninle tekrar olmak uçurumun kenarıydı kafamda Uçuruma kadar sürükledik birbirimizi seninle Kim düşmeliydi o uçurumda? Ayaklarıma kurban rolü oynadığın masken düştü sonra
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben binbir dikkatle büyüttüm seni Bir dikkatsizliğimden ne kelimeler duydum Kaç köşede sessizce acımı dindirdim Boğazıma takılan kaç yumruyu geçirmeye çalıştım Bunlara rağmen kucak açtım sana Şimdi hiçbirini hatırlamadan saldırıyorsun bana Nankörlüğü dibine kadar hissettiriyorsun bana Vicdanım sızlamıyor bile artık sana Acıyorum kendime sadece Kol kanat gerdiğim minik çocuk Şimdi kanatlarımı yolmak için an kolluyor Etimle kemiğimle iğrendim Sevgi kalmadı bende şaşırdım Oysa insanın başka kimi vardır kardeşinden başka Kimsemin olmadığını anladığım her günde Daha da yalnızlığı hissediyorum Ben o masada tek oturuyormuşum Çiçeklerimiz değil benim çiçeklerim koparılıyormuş O uzun yolu saatlerce yürümüşüm Benim yolumda kimse kalmamış Hatta kimse yokmuş ki kalsın?
Katlanamıyor musun bu acıya? Ne kadar da zavallıca Kendi kurduğun oyunları oynarsın Yalanlarını doldurur millete satarsın Bir suçlu isterlerse sana beni anlatırsın Bir suçsuz bir seven bir mahvolan sensin Son kalan güven kırıntımı bin parça ettin Ben yine bir şans tanıdım O bin parçayı da şimdi ayaklarınla ezdin Kasten yaptın acı hissetmem için Bense çırpındım bir yara daha açmamak için Ben suçlu aramam Ben acıyı hissetmem Duvarlarım kalındı belki aşamadın Ama resim çizmene hep müsade ettim Şimdi resimlerinin bi önemi yok Duvarlarım daha da yüksek oldu şimdi İstersen tepeden bak yine göremezsin beni Ben suçlu aramam Benim suçlulularım kendi kanımdan.
"Bu dünyada istediğim tek şey huzur. Uzanıp düşünebileceğim, çiçeklerin arasında yatıp hayal kurabileceğim ve kendime tatlı masallar anlatabileceğim sakin bir yer." Shirley Jackson
“Bir şeyin öldüğünü ve özgür olduğunu düşünürsün, sonra onu içine çöreklenmiş sana gülümserken bulursun." Sylvia Plath