Kurgusu çok güzel bak gerçekten ama karakterlerin davranışları duyguları o kadar çileden çıkarıyor ki beni artık tahammül edemiyorum. Ben zaten çok büyük beklentilerle başlamamıştım ve anlatımın acemiliğini de görmezden gelebilirim çünkü akıcı. Aşk üçgeni de neyse bu sadece benim sevmediğim bir şey diyelim. Herkes ihanet ediyor diye Mare de bir yerden sonra her an tetikte bunada okey, sorun yalanlar söylemesi, Cal ile kurdukları bağ yok ortada çünkü ne konuşsalar Mare iç sesinde diyor ki "....yalan söyledim" ???? Tmm aşk yok. Mave kalıyor geriye ve bunu söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama Mave'yle olan nefretini okumayı daha çok sevdim. Hatta Julian'ın konuşmaları dışında tek sevdiğim şey Maven sahneleriydi kitapta. Geri kalanı Mare'nin fazla dramatik sıkıcı iç sesiydi. Ve savaşı o kadar ellerine yüzlerine bulaştırdılar ki. Kaybedecek bile olsalar fark etmez. Bari cesur karakterler yaz. Sinirden delirdiğim bir sahne; düşmanı öldürüyorlar Mare diyor ki çok acımış olmalıydı kendini onun yerine koyuyordu... Yapılan adaletsizliğin farkında? ki öldürdükleri adam da hiç gözünü kırpmadan bunları öldürürdü ama neyin vicdan azabı bu hayatım??? Bu arada Mare ile yıldızımız barışmayacak bundan sonra belli çünkü Cal ile olmayabilirlerde yanlış çift de yapmış olabilirim bilmiyorum daha 2 kitabı okumadım ama aklı hep Cal'i öperken bile Maven'deydi bu bana bir az Caraval'dan Tella'yı hatırlattı:(
Artık seriyi yarım da bırakamam maalesef novellaları es geçip 2 kitabı önümüzdeki aylarda okurum. Merakta kalmadı hiç ve art arda okursam rs gidicem:(