Yargılayıp hüküm vermeyi çok erken yaşta öğrendik. Bugün hüküm verdiğimiz şeyler çoğu zaman ailemizin, tanıdıklarımızın, öğretmenlerimizin ve arkadaşlarımızın ahlak ve değerlerine dayanır.
Ama sadece başkalarını değil, kendimizi de yargılarız ve bu da çoğu zaman ailemizin bizi değerlendirmek için kullandığı ölçütlere dayanır.
Anne babalarının televizyon karşısında uyuyakalmaktan yeterince sevgi veremediği bir kuşak, bir kanser hücresi gibi hızla ülkeyi istila ediyor. Geçtiği yerlere sevgisizliğin tohumlarını, şefkat görmemişliğin zehirli havasını bırakarak.