"Zaman her şeyin ilacı," dediler defalarca. Aslında böyle gecelerde tam aksine zamanın hiçbir şeye ilaç olmadığını idrak ediyor. Zaman acıyı derinleştirip canlandırıyor, her defasında daha yoğun biçimde.
Çocuğun yanındayken hayatı kaçırmak kaygısıyla onu çabuklaştırmaya uğraşmıyordu. Hayat, oradaydı, bir nefes mesafede; ne ürkek ne de savaşçı, sadece orada.
Diğer iki çocuk, onlar ne olup bittiğini anlamadılar, henüz keder diye adlandıramayacakları yıkıcı bir gücün onları bu dünyadan kopuk başka bir dünyaya fırlatıp atması dışında.