Özlem Yıldıran
@orfe_mor
Hepsinin faili meçhuldü. Öyle söyledi her şeyi bilen muktedirler. Oysa failler karıştı aramıza, yürüdüler yanı başımızda, gölgeleri hep yerin en dibinde. Kiminin yüzü ele verdi, kiminin elleri yaptıklarını. Ne sokaklar unuttu olanları ne de zavallı takvimler. Sonra kırıldı gece, düştü yıldızlar patır patır yere, cam kırıkları gibi battı gecenin göğsüne.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Karanlıkları yiyen adamlar ellerindeki koca koca silahlardan nefretlerini dolu gibi yağdırmaya başladılar kalabalığın üstüne.
“Annen Cumartesi Annelerinden o zaman.”
“Yok, benim anam yalnız abimin anası. Daha benim anam olamadı. Cumanın ertesi yok anam, hiç kimsenin anası değil o gün. Ne benim ne abimin.”
Her sözü çocuk aklıma ucundan tutuşturup yaktı, gözünden düşen her damla yaş gözlerime bulaştı, usulca içime sızdı.
Sonra bir gün kimseler yokken aynaya baktım. Beni andıran yaşlı bir kız dikildi karşıma ağzı yüzü darmadağın.