İnsan bazen aklı ve yüreği
Arasında çok çaresiz kalır
Masamda yanan mum ‘da
Alevler hep titriyor,
Acıları yazarken yüreğimin
Taa içinde adeta bir savaş
Başlıyor,
Önümdeki unutulmuş çay
Bardakta soğurken,
Su ise Isınıyor, ne garip
Sevinçleri yazarken
Kıpır kıpır atan yüreğime
Heyecan bastırı verir
Bin bir duygu ile ritim değiştiriyor yüreği
İnsanın?
Nede tuhafmış her telden yazmak
Bire bir yaşadığın duygular
Yüzüne vurur insanın
En çok tuhafıma giden ise
Acıların hüzünlerin daha ağır
Basmasıdır.
Çocukluğumun resmine bakınca
Etrafımda mutluluk kelebekleri
Uçuşuyor.
Avluda naylon topla oynardık
Lakin çok mutluyduk.
Mevcut zamanda, Altın’dan
Top yapsak ne fayda?
Hüzne boyanmış
melül ve gazı bitmek üzere olan
Bir lamba gibiyiz,
Sönmemiz an meselesi...