Osman Yılmaz

Küçük bir asker ve duru bir ses…Birisi çıkıp bu askeri okşasa asker bundan hiçbir şey anlamaz artık.Yüreği çoktan kapanıp kilitlenmiş çünkü,Ayaklarında kocaman postallar…Yürümek,gitmek dışında her şeyi unutmuş.
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendimizi birbirimize çok yakın hissediyoruz.Öylesine yakın ki konuşmuyoruz bile!
On sekiz yaşındaydık.Tam yaşamayı ve dünyayı sevmeye başlamıştık.Bizi bu dünyayı mahvetmekle görevlendirdiler.İlk bomba bizim yüreğimizin içinde patladı.Çalışma,çaba,ilerleme dünyasıyla ilişkimiz kesildi.Böyle şeylere inanmaz olduk.
Kaçıyoruz.Kendi kendimizden,yaşadığımız hayattan kaçıyoruz.
Yağmur durmadan yağıyor.Bizim başlarımıza yağıyor yağmur,cephedeki ölülerin üzerine,yarası bedeninden büyük olan küçük aceminin üzerine,Kemerich’in mezarına yağıyor.Yağmur bizim içimize yağıyor.