Ben de en sonunda sustum; bunu önce belki inadına, ama sonra senin karşında ne düşünebildiğim ne de konuşabildiğim için yaptım. Ve benim asıl eğitmenin sen olduğun için bunlar etkisini sonradan da yaşamımın bütün alanları üzerinde gösterdi.
Benim de sözlerimle seni kırdığım çok oldu, ama sonrasında bunu daima anlardım, canım acırdı, ancak kendime hâkim olamaz, sözcüklerin ağzımdan çıkmasını engelleyemezdim, onları daha söylerken pişman olurdum. Ama sen sözcüklerle kolayca hücuma geçerdin, ne söylerken ne de sonrasında birilerine acırdın, insan senin karşında tümüyle savunmasız kalırdı.