-Hisler biter, insanlar değişir, anlar anıya dönüşür, acı diner, mutluluk biter, gelen geçer, geçen gider. An olduğu yerde çakılı kalıp yanında gelmiyor ya insanın, en büyük ihanetidir bu zamanın.
-Kendinle başa çıkmak kendini görmezden gelmeye ve boş vermeye dönüştüğünde, senin de dönüştüğün şey ancak bir canavardır. Oradan oraya saldıran, bazen sadece duran, bazen donuklaşan, bazen çıldıran.
-Öfken kalbine hükmen mağlup olduğunda tüm ağaçların devrilir, köklerin acı acı sökülür toprağından. Yağan tüm yağmurların ahıdır dik tutmasını bir türlü beceremediğin ağaçlar.
-Yenilgi yenilmek isteyene yoktan bir sebeptir. Bir aslan gelir, evini yerle bir etmekle suçlayacak sanırsın seni, güler oysa; zaten mahvetmektir amacı onun da kralı olamadığı bir ormanı.
-Kuşlar son şarkısını söyleyemeden ölmüştür çoktan. Tüm güzelliklerin bir gün çirkinleştiği göğsünün tam ortasında kavrulur, senin derdin yine de bir manzarayı en güzel yerinden izlemektir.
KafkaOkur Dergisi - KafkaOkur - s.32