Öykü
@oykusdff
85 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·350 syf.·
2025 21. kitabı
Reklam
Insan birdenbire kendini tanıyamaz oluyor. Beden kendini yabancı ve korkmuş hissediyor. Alışkın olduğun o hal ve sahip oldukların birden itici gelmeye başlıyor ama öyle zırt diye başka biri de olamıyorsun, çoktan iş işten geçmiş sandığından da fazla. Allahın cezası iş işten geçmiş. Sağcı adam kadar zavallı görünmesem de onunla aynı gemideyiz. Ama kim bilir Aslında hiç fark etmez.
Sürekli bir şeyler yapmak ya da yapacak bir şeyler icat etmek zorunda olduğumuz fikri içimize işlemış. İnsanın bir meşguliyetinin olması bir bakıma iyi bir şey, uğraştığımız şey çok aptalca olsa bile. Ne pahasına olursa olsun sıkılmak istemiyoruz ancak ben, sıkılmaktan hoşlandığımı fark ettim. Sıkıntının hakkı yeniliyor. Gregus'a, planımın mutlu olana dek sıkılmak olduğunu söylüyorum. Sıkıntının ötesinde tatmine benzer bir şeyin bulunduğuna şüphem yok.
"Ormanda yaşamamı, kafayı sıyırmama bağlıyor; belki bu onun kafasının karışmasını sağlar ve böylelikle kendine daha az başarılı bir yol tutar, daha az şey başarır ve genel olarak hedef küçültür Tabii henüz iş işten geçmemişse, Başarı onu henüz ele geçirmemiş. iliğine kemiğine işlememişse. Insan bir kez başarılı olmaya görsün, çevresinden övgüler almaya devam etmek için elinden geleni ardına koymaz. Bu, kendi kendine güçlenen, sonlanması gerektiği düşünülemeyecek bir döngü. İnsan öğrenci olarak, daha sonra iş hayatında, örgütlerde, derneklerde başarılı olabilir. İnsan başarılı bir partner, eş ya da dost, edenbaşarılı bir ebeveyn ve tüketici olabilir, insanın başkalarından daha başarılı olamayacağı hiçbir şey yok aslında; insan başarılı bir biçimde yaşlanabilir, hastalanabilir ve başarıyla ölebilir. Bisikletten düşup kafamı çarpmasaydım ben de bunu yapardım şüphesiz. Ama artık olmaz. Ölümüm beceriksizce olacak, yaşadığım sürece bir daha asla bir şeyleri başarmaya çalışmayacağım. Hiçbir şeyi başarmayacağım artık. Son bir kez muvaffak oldum, son bir kez başarılıyım."
"Tuhaf ama böyle işte. Bu, saklanmanın iyi bir şey olmasıyla alakalı sanırım. Görünmemekten doğan o eski, güzel mutluluk. Çıt çıkarmamak, yere çömelmiş ve kimsenin seni bulamayacağına inanmak. İnsanı tazeliyor."