Değersizlik duygusu ve tek başına kalmaya o kadar alışmışım ki değerli olduğumu hatırlatanlar benı bir kaşık suda boğuyormuş gibi geliyor oysa karşımdaki ne kadar canlı olursa olsun zarar veren gene ben oluyorum zarar verirken de zararın tarihini çoktan yazmış oluyorumdur ne bilim varlığımın olduğunu hissetmedim hissettirmeye çalışanlar olmadı çevremde... En çokta ne zaman aklıma geliyor dersınız hani her yıl oluyor ya ortaokul çocuklarının girdikleri lise sınavları işte o gün içimde koca koca fırtınalar kopuyor belkı de kıskanıyorum çekemiyorum ... Her neyse onları kapıda soluksuz bekleyen birkaç çifti göz var denk geliyorlar emin daha da cesur oluyor kalpleri belki arada bir tebessüm ediyorlar ama arkaları dağ gibi duranlar var olduğunu çoktan benimsiyorlar yürekleri kıpır kıpır ha işte aklıma geldikçe gözlerimin kayışı kopuyor istemsizce dolup taşıyor gözyaşlarım belkı de hayat herkese adil herkese hakkettiğini veriyordur ve herkes hakkettiğini yaşıyor kim bilir?
Keşke insanlar, başkalarına öğretmek yerine, ara sıra olsun kendileri öğrenseydi böylece dünyada cahillik ve kötülük gitgide azalırdı ve insan gibi yaşamak gitgide kolaylaşırdı.. 😊