bazen kendime şunu soruyorum: içimizde duyduğumuz o sessizlik gerçekten sessizlik mi, yoksa söyleyemediğimiz cümlelerin yankısı mı? büyüdükçe fark ediyorum ki insan, yalnızca bir tane değil; birden
bazen düşünüyorum, gerçekten parladığımız anları ne kadar fark ediyoruz diye. çünkü çoğu zaman ışığın içindeyken onu hissetmiyoruz; tıpkı günün ortasında yıldızları görememek gibi. her şey berrak,
hayatın hiçbir döneminde “tam” hissetmiyorsun. bir sınavı geçiyorsun, ertesi gün başka bir endişe beliriyor. bir hayal gerçekleşiyor, yerini hemen yenisi alıyor. mutluluk bile herkesin peşinden